دارد ، حكم جسارت‌ورزى در بيابان بر آنان جارى نمىشود . اگر راهزنان و محاربان مدعى شوند كه پيش از دسترسى به آنان توبه كرده‌اند ، در صورتى كه اين دعوى با نشانه‌هاى حاكى از توبه همراه نباشد پذيرفته نمىشود ؛ چرا كه پذيرش اين ادعا موجب سقوط حدى است كه ممكن است واجب شده باشد . اما در صورتى كه دعوى آنان با نشانه‌هايى همراه باشد كه از توبه حكايت مىكند در پذيرش اين ادعا بدون بينه دو احتمال وجود دارد : يكى آن‌كه اين دعوى چون شبهه‌اى است كه موجب سقوط حد مىگردد پذيرفته مىشود ؛ و ديگرى آن‌كه اين دعوى تنها در صورتى پذيرفته است كه بينه‌اى عادل بر ثبوت توبه پيش از دست يافتن به آنان دلالت كند ؛ زيرا حدّ لازم آمده است و از ديگر سوى آن شبهه‌اى موجب سقوط حد است كه با فعل مقارن باشد ، نه شبهه‌اى كه نسبت به آن تأخر داشته باشد .